Kırmızı Halı 2010 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kırmızı Halı 2010 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Pazartesi, Mart 8

Kırmızı Halı 2010: 11'de 7 İsabet


Oscar ödülleri fazla sevilmiyorsa başlıca sebeplerinden birisi de asla sadece sinemaya ait olmaması. İşin içine Irak savaşı girince The Hurt Locker hak ettiğinden fazlasını aldı. Neticede Amerikan toplumunun ruh halinden beslenen filmin törenden eli boş dönmeyeceği belliydi ancak 6 Oscar bana göre fazlasıyla abartıdır -eğer sadece sinema başlığı altında inceleyeceksek yapımı.

En iyi yönetmen Oscarında benim için James Cameron ve Kathryn Bigelow'un kazanma ihtimalleri eşitti ve tercihimi Cameron'dan yana kullandım. Ancak dedim ya, Oscar sadece sinemaya ait değil, aynı zamanda bir strateji doğrultusunda planlanmış isimler çıkabiliyor zarflardan. Kathryn Bigelow hem bu ödülü almaya yakın ilk kadın yönetmen olduğu için, hem de rakibi Cameron'un evinde bu heykelcikten tam 3 tane bulunduğu için öne çıktı pek tabii.

Eğer tören 1 gün geç olsaydı El Secreto De Sus Ojos'u izlemiş olacaktım ve tercihimi ondan yana kullanacaktım belki de. Ancak yabancı filmler içinde izlediğim tek film Un Prophéte olduğu için tahminim onunla sınırlı kaldı. Precious fazla göz ardı edildi ve çoğunluk sempati duyduğu Maggie'nin ödülü alacağını umut etti. Bense filmi son gün izledim ve aldığı 2 Oscarı da sonuna kadar hak ediyor, rahatlıkla söyleyebilirim. Mo'nique'nin performansı tek kelimeyle olağanüstüydü.

Sandra Bullock da karşısındaki rakipler ya zayıf olduğu için, ya da bu ödülü ve adaylıkları koleksiyon haline getirmiş çok güçlü adaylar olduğu için kazandı. Bir oyuncunun aynı sene hem Altın Ahududu, hem de Oscar ödülü alması ironik biraz da. Önüne hangi film çıksa oynuyor demek ki Bullock.

Filmini izlemeden Oscar alacağını tahmin ettiğim tek isim Jeff Bridges'tı. Bugüne kadar 4 kez törenden eli boş dönmesi esas faktör. Christoph Waltz'ın önü de bu ödülle epey açılır. Performansı gerçekten unutulmazdı ve sanki zarfın içindekini önceden görmüş gibi emindim Oscar'ı alacağından.

Bir tören daha geride kaldı. Bu törenden sonra ödülleri anlamlandırmak için bir kez daha şu klişeyi kullanalım: Oscar asla sadece oscar değildir. Artık kafam rahat bir şekilde klasiklere dönüş yapabilmeyi umut ediyorum. Ha bir de, An Education'u eli boş gönderdiği için Akademi'ye burdan ayrıca teşekkürlerimi sunarım...

  • [-] En İyi Film: The Hurt Locker - (Sinema Vesaire tahmini: Avatar)
  • [-] En İyi Yönetmen: Kathryn Bigelow - (Sinema Vesaire tahmini: James Cameron (Avatar))
  • [-] En İyi Özgün Senaryo: The Hurt Locker - (Sinema Vesaire Tahmini: Inglorious Basterds)
  • [+] En İyi Uyarlama Senaryo: Precious
  • [+] En İyi Kadın Oyuncu: Sandra Bullock (The Blind Side)
  • [+] En İyi Erkek Oyuncu: Jeff Bridges (Crazy Heart)
  • [+] En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Mo'Nique (Precious)
  • [+] En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Christoph Waltz (Inglorious Basterds)
  • [+] En İyi Görüntü Yönetmeni: Avatar
  • [+] En İyi Müzik: Michael Giacchino (Up)
  • [-] En İyi Yabancı Film: El Secreto De Sus Ojos - (Sinema Vesaire Tahmini: Un Prophéte)

Kırmızı Halı 2010: Sinema Vesaire Tahmin Listesi

Bu listede ise bu gece Oscar alacağını tahmin ettiğim filmler var. Bazı noktalarda Akademi ile çelişebiliyoruz ister istemez :)

Kırmızı Halı 2010: Sinema Vesaire Listesi

Oscar ödülleri töreninin başlamasına 1 saatten az bir zaman kaldı. Kişisel işlerim olduğu için internete anca bağlanabildim. 2 listem var, biri "ben olsaydım hangilerini seçerdim" üzerine, diğeri ise "akademi hangilerini tercih eder" üzerine. Önce benim için 2010 yılı oscarları şu şekilde(11 dalda):

Pazar, Mart 7

Kırmızı Halı 2010: District 9 [2009]

Ben fikrimi peşinen söyleyim, bence 2009 yılının en iyi filmi District 9'dur. Oscar penceresinden bakacak olduğumuzda aynı performansı gösteremeyecek olsa bile.

İnsanoğlu-uzaylı ilişkileri, yeni evrenleri ve canlı türlerini keşfetme, onlarla birtakım ilişkiler içinde bulunma gibi konular teknoloji ilerledikçe doğal olarak sinemada daha fazla yer buluyor. Bu kavramları konu alan filmlerin de sınıfında farklı bir yere sahip olabilmek için, konuya farklı bir açıdan bakması, bir bakıma tabuları yıkması elzem hale geliyor. İşte konuya bu farklı bakış açısıyla yaklaşabilen, bilindik figürler üzerinden ilerlemek yerine olayı daha ilgi çekici ve etkileyici hale getirebilen bir film District 9.

Yeryüzüne bir uzaylı gemisi iner ve içerisinden yüzbinlerce uzaylı çıkar. Gemilerinin ana kumanda bölümü kayıptır ve geri dönüş şansları kesinlikle yoktur. Aynı zamanda bu uzaylılar bildiğimiz "hedefi insanlığı yok etmek" türünden yaratıklar değildir ve aslında bir bakıma "işçi sınıfı" statüsünde, kolayca hükmedilebilecek bir düşünce yapısına sahiplerdir. Hükümet, uzaylılar için tellerle çevrili ve yüksek askeri güvenlik altında bir bölge inşa eder ve uzaylıları insanlardan az-çok soyutlamayı başarır.

Ancak insanlar herşeye rağmen uzaylıların daha uzak bir bölgede konumlandırılmaları için yönetim üzerinde büyük bir baskı oluşturur ve uzaylıların taşınması kararı alınır. Bunun için bir bakıma kendi haline bırakılan bu kenar mahallelerinden oluşan küçük şehre girilip her uzaylının imzasının (daha doğrusu el izinin) alınması gereklidir. Bu göreve filmin esas karakteri olan Wikus Van De Merwe atanır. Van De Merwe, iyi niyetli ve mutlu bir insandır. Ancak uzaylılarla birebir muhatap olmak zorunda kalan Van De Merwe, önce bir enfeksiyon kapar ve daha sonra bilimsel olarak önemli bir örnek haline gelir. Bu görev, onun hayatının seyrini tamamen değiştirir.

Filmi övmeye nerden başlasam kestirmek güç gerçekten. Filmin en başta size verdiği belgesel havası filmin en önemli farklarından birisi. Olaylar bazen ropörtajlarla ve anlatımlarla ilerliyor ve film bir belgesel havasında, sanki tüm bunlar gerçekten olmuş gibi bir görünüm kazandırıyor konuya. Böylece izleyicinin tamamen filme yoğunlaşmasını sağlıyor ve aksiyon başlamadan önce gerekli altyapıyı hazırlıyor.

Görsel efektler ise filme dair olağanüstü ayrıntılardan bir diğeri. Uzaylılara ait silahlar oldukça yüksek bir tesir gücüne sahip olduğundan film zaman zaman havada uçuşan et parçacıklarından ve kan damlalarından, bombalardan ve şarapnellerden ibaret hale gelebiliyor. Tüm bu efektler ustaca işlendiğinden yaşattığı görsel deneyim de fazlasıyla iyi hale geliyor.

Ayrıca Van De Merwe kendisini izleyiciye sevdiren bir karakter olduğundan hikayesi daha özgün bir hal alıyor. Karaktere olan sempatimiz bize hikayenin dramatik anlarını daha iyi yaşatıyor.

Son tahlilde District 9, son yıllarda yapılmış en iyi bilim kurgu ve türe inecek olursak uzaylı filmlerinden birisi ve mutlaka izlenmeli. Oscar şanslarına ise diğer filmlerle birlikte aynı başlık altında değinmek daha doğru olacaktır.

Film için Sinema Vesaire Notu: A-

Kırmızı Halı 2010: Avatar [2009]

Avatar'ın kritiğini bloga(buraya) yazmamıştım. Sinemabed.com için yazdığım kritiğe bu adresten erişebilirsiniz. Filmi izlediğim gün düşündüklerimle bugün düşündüklerim arasında pek bir fark yok. Bence Avatar gereğinden çok fazla abartıldı ve görsel efektleriyle kullandığı teknoloji dışında çok da sıradışı bir film değil. Unutmamak lazım sinemada 3 boyutlu gözlüklerle, dev ekranla ve ses sistemleriyle verdiği keyif nadiren bulunur ve aslında böylesine filme adanmış bir ortamda dikkat kesilip izlenildiğinde evinizde uzanıp izledikten sonra beğenmediğiniz nice filmler sayabilirim size.

Gene de, James Cameron'un filme verdiği emek ve ortaya çıkardığı iş büyük saygı hak ediyor. Ama Akademi'nin bu yıl adaylar arasında teknolojisi ve görselliğiyle diğerlerinden farklı bir konuma sahip olan bu filme nasıl yaklaşacağı hakkında hiç bir fikrim yok desem yeridir. Oscar adaylarını ayrı bir başlıkta tartışacağımız için bu konuyu şimdilik burada kapatalım.

Çarşamba, Mart 3

Kırmızı Halı 2010: The Blind Side [2009]

Arşivden bir yazıyı Kırmızı Halı 2010 başlığı altında paylaşalım bugün. En iyi film Oscarına aday olacağını ummadığım için adaylar açıklanmadan kritiğini yazmıştım filmin. Ancak filmdeki karakter Amerika'da büyük bir isme ve önemli bir hikayeye sahip olduğu için aday olması çok da abes değildi. Yazıyı önceden okuyanlar için filmin Oscar şansına peşinen değinelim: Düşük. Zira konuyu fazlasıyla optimist bir üslupla ele alıyor ve duygular üzerine yeterince büyüteç tutmuyor. Hayattan bir parça olmasına rağmen hayattan bir parça gibi değil, film gibi durmaktan öteye gidemiyor.

Filmin Kritiği:
Hayat farklı karakterlerin farklı hikayelerinden oluşan bir bütün. Kimi hikayeler sıradan, kimileri ise sıradışı. Bazıları umut verici, bazılarıysa umutsuzluğa düşürücü. Bilmiyordum The Blind Side'ı izlerken gerçek bir hikayeden uyarlama olduğunu. İzlemeyi bitirdikten sonra öğrendim ki Amerikan Futbol Ligi'nin en iyi savunmacılarından Michael Oher'ın gerçekte duysak "film gibi" sözleriyle nitelendireceğimiz hikayesini anlatıyormuş The Blind Side. Afişte de söylediği gibi, O'nun "olağanüstü" hikayesini.

Michael, Amerikan banliyölerinde büyümüş zenci bir çocuktur. Henüz lise çağlarındadır ve ailesi tarafından terk edilmiştir. Gitti her okuldan atılan, okuma yetisi oldukça düşük ve notlarının çoğu tabana vurmuş çok zayıf bir öğrencidir. Ancak "topla oynanan her oyun"u başarıyla oynayabilmektedir. Onun bu yeteneğini gören bir spor öğretmeni, kendi futbol takımında oynatmak için ne pahasına olursa olsun okuluna kaydettirmek ister ve güç de olsa bunu başarır.

Ancak bir sorun vardır. Michael'in spor takımına girebilmesi için derslerinden de iyi notlar alabilmesi ve her ders için 2.5 ortalamayı geçebilmesi gereklidir. İşte bu sorunlarla nasıl mücadele edeceğini bilemeyen Michael'i zengin Tuohy ailesinden anne Leigh Anne (Sandra Bullock) sokakta başıboş bir halde bulur ve ona yatacak yer verir. Bu sıcak ortam bir süre sonra Michael'in yuvasına dönüşecek ve kariyerine giden yolda ona her türlü imkanı sağlayacaktır.

Filmin adının duyulduğu her yerde bahsedilen bir başka şey daha var ki o da Sandra Bullock'un Leigh Anne rolündeki performansı. Dinine bağlı ve yardımsever bir anne olan Leigh Anne, aynı zamanda zayıf yönlerini kendine saklamayı bilen ve dışarıya oldukça güçlü görünebilen bir kadındır. Bu karakteri başarıyla canlandıran Sandra Bullock ise görünen o ki kendinden daha çok söz ettirecek ve büyük ihtimalle önümüzdeki Oscarlarda güçlü bir aday olacak.

Bunun yanında filmde işlerin hep rast gitmesi zaman zaman olayların gerçeklikten uzağa düşmesine sebep olabiliyor. Belki de tamamını bilmediğimiz Michael'in hikayesinde de herşey böyle gidiyordu ve onu "olağanüstü" yapan şey de buydu. Hikayenin Amerika'nın kendine özgü bu sporunun popüler oyuncularından birine ait olması ise gişe ve reyting anlamında filmin en büyük avantajı kuşkusuz.

Sonuçta The Blind Side, ailenizle hoşça vakit geçirmek için izleyebileceğiniz türden, optimizm dolu o sıcak filmlerinden bir tanesi. Bu büyük başarı hikayesi, Oscarların öncesinde görülmeye değer filmlerden bir tanesi olarak sinema tarihindeki yerini alıyor.

Film için Sinema Vesaire notu: B

Pazartesi, Mart 1

Kırmızı Halı 2010: The Hurt Locker [2008]

Gün yok ki Hollywood'un film yapımcıları Amerika'nın içinde bulunduğu savaşları ısıtıp ısıtıp önümüze sürmesinler. Vietnam ve 2. Dünya Savaşı'nı iliklerine kadar sömürdükten sonra yakın geçmişteki Irak Savaşı'ndan da kendilerine pay çıkarmaya başlamaları kaçınılmazdı. Nitekim konusu Irak'taki bu savaş olan filmler mantar gibi türedi son yıllarda.

Ancak sıcak savaş ile soğuk savaş arasındaki fark ister istemez bu filmlerin tarzını da etkiledi. Aksiyonun dozunu düşürmek ve kalan boşluğu dram ile doldurmak zorunda kaldı yapımcılar. Bu bağlamda adı savaş filmi olmasına rağmen düşük tempolu yapımlar hakim oldu piyasaya. Bu doğal olarak izleyici kitlesinin sayısını etkiledi ve Saving Private Ryan, Pearl Harbor vb. aşırı rağbet gören savaş filmlerine yenileri dahil olamadı.

Elbette filmlerin değindiği konu hassas olduğundan filmin bu konuya yaklaşımı oldukça önemli. Olayları tek taraflı yorumlamak tepki toplayacağı gibi filmin gerçekçiliğini ve samimiyetini de oldukça baltalıyor. 2 paragraftır üstünde durduğumuz bu kriterler deyim yerindeyse eleğin gözlerini küçültüyor ve alta düşebilen film sayısı da oldukça azalıyor.

Girizgahı uzun tutuşum The Hurt Locker'ı bu kriterlerin ışığında incelemek istememden kaynaklanıyor. Filmin konusu, Irak'taki Amerikan ordusunda bulunan ve görevleri bomba imha etmek olan 3 kişilik bir timin başından geçen olaylar üzerine. Bu olaylar mütemadiyen ihbar edilen her türlü bombayı çözmek üzerine olduğundan, işin tekniği filmin temposunu oldukça düşürüyor. Zaman zaman olaylara iyi gerilim yüklemeyi başarabilse de, ekran başındaki seyirciyi bazı anlarda fazlasıyla bekletiyor ve maalesef sıkabiliyor.

Öte yandan birtakım olaylara askerlerin psikolojisi ve ruh hali üzerinden yaklaşmaya çalışıyor -ki bu iyi yapıldığında Full Metal Jacket gibi filmin kalitesinin tavan yapmasını sağlayabilir- ancak film bazen tam olarak ne yapmak istediğini bilmeyen bir görüntü çizdiğinden bu yaklaşımı da yeterli seviyede gerçekleştiremiyor.

Tempo aksiyon ve psikoloji konusundaki eksikliği filmi zaman zaman yere düşürüyor gibi olsa da filmin bazı anlarda seyirciye yaşattığı gerilim ve kısa süreli heyecanlar da yok değil. Bunların yanında olayların dramını da iyi yansıtabiliyor ve bunlar filmi ayakta tutmaya yetiyor.

Netice itibariyle The Hurt Locker, bilinen Irak Savaşı'nın daha önce işlenmeyen bir parçasını anlatıyor ve düşük temposuna dayanabildiğiniz taktirde izlenmeye değer bir film niteliği kazanıyor.

Filmin Oscar şansı üzerine değinecek olursak baştan söylemekte fayda var, bana göre Amerikanlar filmi biraz abartıyor. Ancak savaşın Amerikan toplumundaki etkisi bunu açıklanabilir kılıyor. Film aday olduğu 9 daldan bazılarında illa ki ödül kazanacaktır ancak en iyi film dalında şansı düşük görünüyor. Diğer dallardaki Oscar şansına daha sonra değiniriz.

Perşembe, Şubat 25

Kırmızı Halı 2010: Up In The Air [2009]

Dünya düzeninin değişmesi, insan hayatının daha "pratik" ve "hızlı" yaşanılabilir bir hale getirilmesi, iletişimin kolaylaşması gibi günümüz dünyasına ait konular, takdir edersiniz ki sinema üzerine de birtakım etkilerde bulundu. Günlük hayatımızın geçirdiği bu dönüşüm şüphesiz en çok eleştiriyi kitleleri en kolay etkileme yöntemi olarak niteleyebileceğimiz sinemadan almakta son yıllarda. Konuya paralel örnekleyecek olursak çok değil, 10-11 yıl öncesini düşünerek Dövüş Kulübü'nü bu akımın öncüsü saymak çok da yanlış olmayacaktır herhalde.

Bu tür filmlerde yapılan bu eleştiriyi insan hayatıyla ve bu hayatın dramatikliği, güzelliği, mutluluğu, acısı... ile bir potada ne kadar eritebilirse yönetmen, o kadar etkileyici oluyor bu eleştiri.

Up In The Air, hayatı uçaklarda geçen, işi gereği sürekli seyahat halinde olan yalnız ve "pratik" bir adamın, Ryan Bingham'ın (George Clooney) hikayesini anlatıyor bize. Büyük şirketlerin toplu işten çıkarma yapacaklarında çalışanlarına bu haberi vermek ve onlara işsizliğe adım atarken çözüm önerileri sunmak üzere kiraladığı bir firmanın en iyi elemanıdır Bingham. Yani Bingham'ın işi, başka insanların işlerine son vermektir.

"To know me is to fly with me" diye tanımlar hayatını Bingham. Hayatı havalimanlarında, uçaklarda ve otellerde geçen bu adam, bir otelde kendisi gibi çok seyahat eden bir kadınla, Alex'le (Vera Farmiga) tanışır ve aralarında bir ilişki başlar. Diğer yandan şirketten bir toplantı için geri dönmesi istenir. Toplantı, şirkete bir çözüm önerisiyle gelen genç ve çalışkan Natalie Keener'ın (Anna Kendrick) fikrinin beğenilmesi üzerine düzenlenmiştir ve Natalie'nin fikri, Ryan Bingham'a ters düşmektedir. Bingham ile orta yolu bulmayı isteyen patronu, Natalie'yi eğitmesi için bir süre Natalie ile Bingham'ın iş gezisinde bulunmasını ister. Yeni öğrencisiyle yola koyulan Ryan'ın hayatına, hem Natalie, hem de Alex hareket getirecektir ve Ryan'ın kapısını beklemediği olaylar çalmaktadır.

Sıradışı bir konuyu sıradan bir işleyişi var filmin. Bundan bir olumsuzluk olarak bahsetmiyorum, zira birbirinin açığını örten iki ayrıntı niteliği taşıyor bunlar. İnsanları parasız bırakmakla para kazanan ve bazı toplumsal değerlere ters düşünce yapısına sahip olan birisinin, toplumun içine girmeye çalıştığında yaşadığı çelişkiyi ve ironiyi ustaca anlatıyor film. Karakter üzerinden topluma büyüteç tutarken izleyiciyi de yaşantısındaki kıstaslar üzerine bir kez daha düşündürüyor.
Başlığımıza paralel filmin 2 daldaki Oscar şansı üzerinde duralım biraz da. Bu kısım filme dair ipuçları içerdiğinden filmi izlemeyen okurlarımızın okumamasını tavsiye olunur. Up In The Air yukarıda da belirttiğimiz gibi iyi ve güçlü bir hikayeye sahip. Ancak bu hikayedeki dram yeterince filmin üzerine sinmiyor. Karakterimiz çıkmazlardan çabuk kurtulup hikayesini başladığı yerde bitiriyor ve film bu noktada şansını işleri yokuşa sürmekten yana kullanmıyor. Bu yüzden filmin Oscar yarışında ipi göğüsleyebileceğini sanmıyorum. En iyi uyarlama senaryo dalında ise karşısında Precious duruyor. Henüz o filmi izleyemediysem de beklentilerim yüksek ve daha izlemeden içimden bir ses onun en güçlü aday olduğunu söylüyor. (An Education? Aman aman!)

Sonuca bağlayacak olursak Up In The Air, küçük şakaları ve büyük ironileriyle sizi yeterince şaşırtabilen ve akışına kaptırdıkça üzerine daha da çok düşündüren bir dokuya sahip. İlginç konusu ve üst düzey oyunculuk performanslarıyla bu doku daha çekici bir hal alıyor ve film tüm bu ayrıntılarla bütünleşik olarak kaliteli bir film niteliği kazanıyor. Filmin açılış müziği olan "Sharon Jones and The Dap Kings - This Land Is Your Land" de dinlemeniz gereken bir parça. Oscar adayları arasında bu şarkıyı da görmek isterdim açıkçası...

Film için Sinema Vesaire notu: B+

Salı, Şubat 23

Kırmızı Halı 2010: Up [2009]

Oscar ödülleri tarihinde bu seneye kadar bir animasyon filmi yalnızca bir kez en iyi film dalında aday gösterilmişti: Beauty and the Beast. Filmin bu kategoride yarıştığı 1991 yılında en iyi film oscarını, Kuzuların Sessizliği almıştı.

Bu yıl, 82 yıllık oscar tarihinde 2. kez bir animasyon filmi bu kategoride aday gösteriliyor: Up. Bahsi açılmışken filmin 62. Cannes Film Festivali'nde açılış filmi seçildiğini ve festivalin bir animasyon filmiyle açılışının Cannes tarihinde bir ilk olduğunu söylemekte de fayda var. Vizyona girdikten sonra ortalığı tabiri caizse kasıp kavuran ve büyük beğeni toplayan bu film için, sözün başında, gördüğü ilgiyi sonuna kadar hak ettiğini söylemek en doğrusu olacaktır herhalde.

Carl(Fredricksen), küçük yaşta tanıdığı ve ömrünün büyük kısmını beraber geçirdiği Ellie'nin dünyadan göçmesiyle yapayalnız ve ne yapacağını bilemez bir halde kalır. Onun düştüğü bu boşluğu, fazlasıyla hızlı değişen çevresi ve yeni dünya düzeni daha da çekilmez hale getirir. Diğer kahramanımız küçük Russell ise, heyecanlı ve maceracı bir izcidir ve koleksiyonunda bir rozet eksiktir: Yaşlı insanlara yardım etme rozeti.

Bu rozet için Carl'ın kapısını çalar ancak ihtiyar, bu çocuğun heyecanına katlanabilecek bir durumda değildir ve Russell'ı başından -elinden geldiğince- def eder. Bir süre sonra, uzun süredir Carl'ın posta kutusunu reklam mektuplarıyla meşgul eden bir huzurevinin yetkilileri, ihtiyarın razı olması üzerine bir sabah Carl'ı almaya evine giderler. Ancak Carl için hayat ve yaşanacak maceralar henüz bitmemiştir ve tutulacak sözler vardır. Russell için de.

İhtiyar adamla bu küçük çocuk, farkında olmadan kendilerini çok büyük bir maceranın içinde bulurlar ve baş döndürücü bir hızla başlayan film, benzer hızla devam eden bu macerayı anlatır bizlere.

Sınıfındaki diğer filmlere baktığınızda, bir animasyon filminden çok daha fazlasını bulabileceğiniz bir film Up. Küçücük oluşumlara, büyük duygu bulutları yüklüyor ve dinmek bilmeyen fırtınasıyla sizi sürekli olarak farklı ruh halleri arasında gezdirmekten bir an bile vazgeçmiyor. Kurguya yaptığı hızlı ancak etkili girişi sizi filme baştan ısındırıyor ve ardı arkası gelmeyen acı-tatlı sürprizleriyle kendisinden asla soğutmuyor. Film, olay örgüsündeki kendine has küçük ayrıntılarıyla oluşturduğu bütünden beslenmesini çok iyi biliyor.

Son olarak şahsım adına konuşacak olursam, benim Buz Devri'nden beri izlediğim en iyi animasyon filmdi ve bana çoğu filmde görme şansı bulamadığım zaman zaman duygu yüklü, zaman zaman eğlenceli dakikalarıyla unutulmayacak bir seyir keyfi yaşattı.

Filmin Oscar şansına gelince ne kadar etkileyici olursa olsun, animasyon olmasından dolayı bir adım geriye düşüyor Up. Zaten yılın en iyi animasyon filmi gibi bir kategori varken ve bu kategoride Up'ın karşısında güçlü bir rakip durmadığından dolayı Akademi Up için sakladığı oyları o kategoride kullanacaktır. Ancak açık sözlü olmak gerekirse, Up'a yılın en iyi filmi oscarı verilse dahi fazla hor görüleceğini sanmıyorum.

Film için Sinema Vesaire notu: A-

Pazar, Şubat 21

Kırmızı Halı 2010: An Education [2009]

Lise çağındaki ergen gençlerin hayatını konu alan filmler her zaman üzerine doğru bir şekilde düşerek başarılı olabileceği birtakım konuların mirasçısıdır. Ebeveyn-çocuk çatışmaları, gençlik hayalleri, acemi sevdalar gibi bu konular, filme çeşitli duyguları barındırarak seyirciyi etkilemesi için sağlam bir altyapı hazırlarlar.

Bu seneki Oscar adayları listesinde en iyi film, en iyi kadın oyuncu ve en iyi uyarlama senaryo olmak üzere 3 dala ismini yazdırmayı başaran An Education da, bu türden bir film.

Filmde, prestijli bir lisede öğrenim hayatını sürdüren ve Oxford'a girme hakkını elde etmeye çabalayan Jenny'nin (Carey Mulligan) başından geçen bir aşk macerası anlatılıyor.

Latince hariç tüm derslerinde sınıfındaki en başarılı öğrenci olan Jenny, bir gün yağmurlu bir havada, kendisinden yaşça biraz daha büyük olan David(Peter Sarsgaard) tarafından arabayla evine bırakılır. Daha sonra David'le yolları bir kaç kez daha kesişir ve Jenny'nin anne-babasının da gözüne girmeyi başaran bu adam, Jenny'yi hayal bile edemeceği kadar güzel ve eğlenceli bir hayatın içine çeker. Jenny, bu rüyanın etkisiyle kısa süre önce kurduğu ve uğrunda çaba sarfettiği hayallerini tekrar sorgular ve hayatını yaşamak için çizdiği yolun doğrultularını değiştirmeye başlar. Ancak David'in, kendi hayatı hakkında örtbas ettiği bazı gerçekler vardır ve bunlar Jenny'yi kısa zamanda tekrar zor kararlar almaya itecektir.

Dünya çapında büyük ilgi gören ve beğeni toplayan An Education, benim adıma bir hayal kırıklığı oldu maalesef. Müzikleriyle, yakın çağın İngilteresi'ne ait atmosferiyle, hatta İngiliz aksanıyla ve gençlik yaşantısına ait birtakım değerleri yargılayışıyla konuya iyi bir giriş yapan film, ilk yarısında filmin geri kalanı için de önemli bir altyapı hazırlamayı başarıyor aslında. Ancak bir noktadan sonra bu altyapıyı yeterince kullanmasını bilemiyor ve sığ bir olay örgüsünde tahmin edilebilir bir hal alıyor.

Film boyunca yeterli bir biçimde yansıtılan aile için küçük çatışmalar ve genç kız hayalleri, çok kolay yön değiştiriyor ve bu değişimlerdeki ucuzluk, filmin etkileyicilikten çıkmasına sebep oluyor. Zaman zaman orta halli bir aile kızı-kıza düşkün, zengin ve ferah bir hayatın erkeği tiplemesiyle eski Yeşilçam filmlerini andırması, ortaya koyduğu sahnelerin bu kültüre tanıdık olanları etkilemesine yetmiyor filmin.

Öte yandan Carey Mulligan'a hem tip, hem giyim kuşam itibariyle yeni nesil bir Audrey Hepburn havası vermek biz Audrey hayranları için filmi daha itici bir hale getirmekten öteye gidemiyor. Oyuncuların performansları ve giyimler ile sahne dekorları filmin ihtiyacı olan havayı vermeye yeterli olsa dahi bu ayrıntı gözden kaçmıyor. Performanslardan bahsetmişken okul müdiresi rolündeki Emma Thompson'un performansı kısa olmasına rağmen belki de filme dair en etkileyici olan şeydi. Bana kalırsa müdire karakterine ya da Thompson'a filmde daha çok yer verilebilirdi.

Sonuç itibariyle iyi başlayan, ama olayların sonunu kötü getiren bir film. Bence hem Dünya'da, hem ülkemizde abartıldı ve çevremde gördüğüm kadarıyla Up In The Air'e gösterilmesi gereken ilginin bu filme gösteriliyor olması beni gerçekten üzdü.

Film için Sinema Vesaire notu: C+

2010 Oscar Ödüllerine Doğru: Kırmızı Halı 2010

Oscar ödüllerine yaklaşırken Sinema Vesaire Blog olarak yeni bir yazı dizisi başlatıyoruz: Kırmızı Halı 2010.

Bu yazı dizisinde hem Oscar adayı filmler hem de Oscar adayı olan aktör ve aktristlerin sergilediği performanslar üzerine konuşacağız. Ayrıca Oscarlara dair güncel haberleri de bu başlık altında paylaşacağız.

Takipte kalın...

2010 Oscar adaylıkları şu şekilde idi:

En İyi film

  • The Hurt Locker/Ölümcül Tuzak
  • Avatar
  • An Education
  • District 9/ Yasak Bölge 9
  • The Blind Side
  • Inglourious Basterds/ Soysuzlar Çetesi
  • A Serious Man
  • Up/ Yukarı Bak
  • Up in the Air/ Aklı Havada
  • Precious: Based on the Novel Push by Sapphire
En İyi Yönetmen
  • James Cameron (Avatar)
  • Kathryn Bigelow (The Hurt Locker)
  • Quentin Tarantino (Inglourious Basterds)
  • Lee Daniels (Preciosus)
  • Jason Bateman (Up in the Air)
En İyi Erkek Oyuncu
  • Jeff Bridges (Crazy Heart)
  • George Clooney (Up in the Air)
  • Colin Firth (A Single Man)
  • Morgan Freeman (Invictus)
  • Jeremy Renner (The Hurt Locker)
En İyi Kadın Oyuncu
  • Sandra Bullock (The Blind Side)
  • Helen Mirren (The Last Station)
  • Carey Mulligan (An Education)
  • Gabourey Sidibe (Precious)
  • Meryl Streep (Julia & Julia)
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
  • Matt Damon (Invitus)
  • Woody Harrelson (The Messenger)
  • Christopher Plummer (The Last Station)
  • Stanley Tucci (The Lovely Bones)
  • Christoph Waltz (Inglourious Basterds)
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu
  • Penelope Cruz (Nine)
  • Vera Farmiga (Up in the Air)
  • Maggie Gyllenhaal (Crazy Heart)
  • Anna Kendrick (Up in the Air)
  • Mo'Nique (Precious)
En İyi Animasyon
  • Coraline (Henry Selick)
  • Fantastic Mr. Fox (Wes Anderson)
  • The Princess and the Fog (John Musker and Ron Clements)
  • The Secret of Kelles (Tomm Moore)
  • Up (Pete Docter)
En İyi Orijinal Senaryo
  • The Hurt Locker (Mark Boal)
  • Inglourious Basterds (Quentin Tarantino)
  • The Messenger (Alessandro Camon ve Oren Moverman)
  • A Serious Man (Joel Coen ve Ethan Coen)
  • Up (Bob Petersan, Pete Docter)
En İyi Uyarlama Senaryo
  • District 9 (Neil Blomkamp and Teri Tatchell)
  • An Education (Nick Hornby)
  • In the Loop (Jesse Armstrong, Simon Blackwell)
  • Precious (Geoffrey Flechter)
  • Up in the Air (Jason Reitman, Sheldon Turner)
En İyi Yabancı Film
  • Ajami (İsrail)
  • El Secreto de sus Ojos (Arjantin)
  • The Milk of Sorrow (Peru)
  • Un Prophete (Fransa)
  • The White Ribbon (Almanya)
En İyi Görüntü Yönetmeni
  • Avatar
  • Harry Potter and the Half-Blood Prince
  • The Hurt Locker
  • Inglourious Basterds
  • The White Ribbon
En İyi Sanat Yönetmeni
  • Avatar
  • The Imaginarium Of Doctor Parnasus
  • Nine
  • Sherlock Holmes
  • The Young Victoria
En İyi Kostüm
  • Bright Star
  • Coco Before Chanel
  • The Imaginarium Of Doctor Parnasus
  • Nine
  • The Young Victoria
En İyi Belgesel (Uzun)
  • Burma VJ (Anders Østergaard)
  • The Cove (Louie Psihoyos)
  • Food Inc. (Robert Kenner and Elise Pearlstein)
  • The Most Dangerous Man in America: Danniel Ellsberg and the Pentagon Papers (Judith Ehrlich and Rick Goldsmith)
  • Which Way Home (Rebecca Cammisa)
En İyi Belgesel (Kısa)
  • China's Unnatural Disaster: The Tears of Sichuan Province (Jon Alpert ve Matthew O'Neill)
  • The Last Campaign of Governor Booth Gardner (Daniel Junge ve Henry Ansbacher)
  • The Last Truck: Closing of a GM Plant (Steven Bognar ve Julia Reichert)
  • Music by Prudence (Roger Ross Williams ve Elinor Burkett)
  • Rabbit à la Berlin (Bartek Konopka ve Anna Wydra)
En İyi Kurgu
  • Avatar
  • District 9
  • The Hurt Locker
  • Inglourious Basterds
  • Precious: Based on the Novel 'Push' by Sapphire
En İyi Makyaj
  • Il Divo
  • Star Trek
  • The Young Victoria
En İyi Müzik
  • Avatar
  • Fantastic Mr. Fox
  • The Hurt Locker
  • Sherlock Holmes
  • Up
En İyi Şarkı
  • Almost There - Randy Newman (The Princess and the Frog)
  • Down in New Orleans - Randy Newman (The Princess and the Frog)
  • Loin de Paname - Reinhardt Wagner, Frank Thomas (Paris 36)
  • Take It All - Maury Yeston (Nine)
  • The Weary Kind - Ryan Bingham ve Bone Burnett (Crazy Heart)
En İyi Ses
  • Avatar
  • The Hurt Locker
  • Inglourious Basterds
  • Star Trek
  • Up
En İyi Görsel Efekt
  • Avatar
  • District 9
  • Star Trek
En İyi Kısa Animasyon
  • French Roast (Fabrice O. Joubert)
  • Granny O'Grimm's Sleeping Beauty (Nicky Phelan ve Darragh O'Connell)
  • The Lady and the Reaper (Javier Recio Gracia)
  • Logorama (Nicolas Schmerkin)
  • A Matter of Loaf and Death (Nick Park)